Jaarlijks op 11 november viert Polen haar onafhankelijkheidsdag. Sinds de Poolse Delingen (er waren er drie Delingen, de laatste was in 1795) is Polen voor 123 jaar van de kaart van Europa verdwenen. Het land werd verdeeld tussen Oostenrijk-Hongarije, Pruisen en Rusland.
Toen Oostenrijk-Hongarije na de Eerste Wereldoorlog uiteenviel, Duitsland zware verliezen leed en Rusland in een burgeroorlog verkeerde, greep Józef Piłsudski zijn kans en verklaarde Polen op 11 november 1918 onafhankelijk. Hierbij hielpen de zogenaamde Veertien Punten van de Amerikaanse president Woodrow Wilson. De Poolse ‘zaak’ was nummer 13 op deze lijst.
De feestdag wordt grootschalig in het hele land gevierd, met toespraken van politici, ceremonies en militaire parades. De belangrijkste militaire parade wordt gehouden op het Piłsudski-plein in de hoofdstad Warschau. De onafhankelijkheidsdag is een officiële vrije dag in Polen. Er wordt door de Poolse president een krans gelegd bij het graf van de Onbekende Soldaat.
Sinds 2010 wordt er nog een ander evenement georganiseerd: de Onafhankelijkheidsmars in Warschau. Deze mars is opgericht door een onafhankelijke vereniging van Poolse patriotten. Hun missie is (zoals op hun site vermeld) om jonge mensen op te voeden in de geest van liefde voor God en vaderland.
In 2010 ontstond het idee bij Poolse patriottische organisaties om één gezamenlijke, landelijke mars te organiseren. In de voorgaande jaren werden dergelijke marsen in verschillende steden georganiseerd, maar op veel kleinere schaal. Er werd besloten dat het tijd werd om de krachten te bundelen. En zo ontstond een van de grootste patriottische marsen in Europa, georganiseerd door de Poolse Vereniging van de Onafhankelijkheidsmars. Deze optocht wordt druk bezocht door Poolse families vanuit het hele land en ook vanuit het buitenland, zoals Hongarije en Slowakije. In de wit-rode zee van de Poolse vlaggen zie je af en toe een andere vlag.
De media in het buitenland berichten echter elk jaar ongeveer hetzelfde: extreem-rechts marcheert, de opkomst van extreem-rechts in Polen, en nog veel meer van dergelijke negatieve labels. De media verspreiden steeds dezelfde leugens over Polen. Maar hoe is het in het echt? Hieronder vind je drie verslagen van drie vloggers.
Dus wat is eigenlijk het probleem? Wat is er hier aan de hand? Waarom zijn de westerse media zo negatief over de Onafhankelijkheidsmars in Warschau?
De westerse media creëren een negatief beeld van Polen sinds de regerende partij Recht en Rechtvaardigheid in 2015 aan de macht kwam. Deze berichtgeving is voornamelijk bedoeld voor de Polen zelf, die ontmoedigd moeten worden om in de toekomst voor conservatieve partijen te stemmen. Het doel van dit soort negatieve rapportages is om het humeur van de Polen te bederven en hen te waarschuwen dat, ondanks een bloeiende economie, niemand de Polen aardig vindt. En hebben de westerse media pessimisme – of erger: zelfs depressie – bij de Polen veroorzaakt? Hoe moeten de Polen eigenlijk leven buiten de politieke correctheid om, in een katholieke samenleving met normen en waarden?
De laatste verkiezingen bewezen dat de Polen niet van plan zijn om te luisteren. Hoewel jonge Europeanen zich distantiëren van het christendom, zijn de Poolse jongeren daarentegen de meest religieuze generatie op het Europese continent. Tevens moet ik vermelden dat de betrokkenheid bij de kerk daalt onder de Poolse jeugd.
Maar de negatieve mening die de media en door Soros gefinancierde NGO’s verspreiden, heeft weinig te maken met de mening van burgers in de afzonderlijke EU-landen. Het toerisme in Polen groeit, niet alleen omdat Polen een prachtig land is, maar ook omdat toeristen zich veilig bij ons voelen. Het is het politieke establishment dat de Polen niet aardig vindt – dat zich voornamelijk bedreigd voelt door de Poolse katholieke patriotten.
